دانشجوی ایده آل

برداشت و توقع بنده و نظام اسلامی از جماعت دانشجو این است که فکر می کنیم دانشجو یک روشنفکر تمام عیار مسلمان است؛متدین است. در سطح دنیا جریاناتی وجود دارند که بعضی شان درایران شعبه هم دارند که دانشجو را نه روشنفکر می پسندند، نه مسلمان، روشنفکر نمی پسندند، زیرا…

او را دچار تعصب ها و تحجرهای حزبی و سیاسی و وارداتی می کنند. ما وقتی می گوییم تحجر، فورا ذهنمان می رود به تحجر مذهبی؛ بله آن هم یک نوع تحجر است، اما تحجر مذهبی نیست، بلکه خطرناک تر از آن، تحجر سیاسی است؛ تحجرهای ناشی از شکل بندی تحزب و سازمان های سیاسی است که اصلاامکان فکر کردن به کسی نمی دهند. اگر ده دلیل قانع کننده برای حقانیت یک موضوع ذکر کنیم. قبول می کند، اما درعمل طور دیگری عمل می کند! چرا؟ چون حزب- آن تشکیلات سیاسی بالای سر- مثل پدرخوانده ی مافیا از او این گونه خواسته؛ این را انسان متاسفانه دربرخی از گوشه کنارهای حتی محیط دانشگاهی می بیند. پس آن مجموعه ای که دچار یک چنین تحجری باشد، دیگر روشنفکر نیست، چون روشنفکری لازمه اش حق طلبی است، چشم باز، تکیه به منطق و استدلال است. این که مسلمان هم نمی خواهند باشد، برای این است که می دانند مسلمانی، خطرناک است.
    امروز عمده دردسرهایی که اردوگاه استکبار و مشخصا آمریکا و صهیونیسم دچارش هستند- که این دردسرها خیلی زیاد هم است به خاطر این است- که مسلمان ها به یک خودآگاهی رسیده اند که دراین خودآگاهی، اما بزرگوار و ملت ایران و انقلاب و نظام ما نقش فراوانی داشته است. عمده دردسر آن ها از این ناحیه است؛ لذا می خواهند این را بکوبند. به همین جهت از مسلمان بودن دانشجو به شدت ناراضی و ناخشنودند.
    بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار دانشجویان نمونه و ممتاز دانشگاه ها، ۷/۹/۸۱
    
 روزنامه کیهان، شماره ۲۰۱۶۲ به تاریخ ۱۶/۱۲/۹۰، صفحه ۱۲ (دانشگاه)